Ik hoopte iedere week mijn weblog bij te houden, heerlijk in het zonnetje met een glaasje wijn of prosecco. Helaas is het in Nederland 25 graden en zonnig, hier regent het al de hele middag en mag ik van geluk spreken als het een graad of 18 is. Het lijkt wel of het Nederlandse weer me achtervolgd. Maar gelukkig zijn de voorspellingen voor morgen beter. Ik denk erover om de boot naar capri te pakken. Daar ben ik nog nooit geweest en het schijnt er (behalve dat het duur en kakkineus) erg mooi te zijn en je kunt er heerlijk wandelen. Ik doe het immers ook een beetje voor Quito! (yeah right!). Die hond heeft hier echt niets te klagen, maar daarover later meer.

Aangezien het maandag Pasen was, was het een kort schoolweekje. Desalniettemin was het ook een druk weekje. Ik ben het niet meer gewend om naar school te gaan blijkbaar, want vrijdag had ik echt behoefte aan weekend. Maandag ben ik nog fit naar Sorrento gereden, waar ik de middag heerlijk in een verlaten baaitje heb vertoeft (totdat er drie bussen Engelse scholieren werd losgelaten in de baai, toen was het voorbij rust en kon ik als vertaler optreden in de enige bar op het strand). Op de terugreis naar huis maandag had ik wel een heerlijk gevoel. I did it! (L’ho fatto). Ik ben naar Napels vertrokken, alles achter me gelaten (voorlopig) en voor het eerst gaf het me een heerlijk gevoel van vrijheid. Dat was de rest van de week wel anders. Dinsdag ben ik nog fanatiek op zoek gegaan naar een sportschool (dat joggen ’s ochtends is niks voor mij) en uiteindelijk een behoorlijk dure gevonden, waar ik me echter nog niet heb ingeschreven. Ik ben namelijk even nagegaan wat voor extra cursussen ik de komende tijd heb en ik vrees dat ik al blij ben als ik een paar uur met Quito kan wandelen ’s middags. Volgende week begint namelijk mijn kookcursus.
Woensdag had ik een zgn semenario (lezing) op school over de Italiaanse Paasbrunch. Het is dat mijn docente Maria-Rosaria (ik heb er twee trouwens) deze lezing gaf anders was ik er echt niet heen gegaan. Ik ben ook overgehaald omdat we er lekker te eten zouden krijgen en Quito mocht mee dus… Twee uur lang geleuter over de tradities van Pasen (van As-woensdag tot Tweede Paasdag, NB Pasen is hier een groter festijn dan Kerst en er wordt bovendien met Pasen meer gegeten). Ik heb de twee uur doorstaan omdat Maria-Rosaria erg grappig kan zijn en zo nu en dan een scherpe opmerking maakt om iedereen wakker te houden. Ze had het traditionele Paasbrood en de Paastaart overigens niet zelf gemaakt, maar gekocht. Beetje jammer vond ik dat (heb ik haar ook gezegd, maar gelukkig heeft ze mijn humor wel een beetje door en kreeg ik uiteraard een opmerking terug). Quito vond vooral het Paasbrood erg lekker.
Donderdag was er een excusie naar Pompeï. Iets wat ik erg graag wilde. Natuurlijk ben ik er 5 jaar geleden geweest, maar de uitleg, die ik toen kreeg over alle opgravingen van Gids Ray, nam ik natuurlijk niet serieus. Woensdag kreeg ik eindelijk serieuze uitleg over hoe en wat. Het heeft veel indruk op me gemaakt, maar dat maakte Pompeï toen ook al op me. Tussen 1000 voor Christus en de uitbarsting van de Vesusius in 79 na Christus was Pompeï een van de meest belangrijke en grootste steden ter wereld was. Dat idee maakt het al zo speciaal. Het leuke was dat 5 jaar geleden Flip mee was in Pompeï en dat het nu Quito was die naast me liep en een dikke drol draaide midden op het Forum Romanum!! Geintje natuurlijk, maar het gaf me wel een speciaal gevoel. Aangezien Witte Herders zeker in Italië behoorlijk uniek zijn, kan ik met redelijk veel zekerheid zeggen dat Quito de tweede witte herder is die in Pompeï is geweest. Nu alleen nog met Quito de Vesuvius beklimmen en dan is hij echt in de pootsporen van Flip getreden. Ik had die nacht slecht geslapen en toen ik om  21.00 uur thuis was, was ik helemaal kapot (Quito lag al in de bus in coma). Het centraal station van Napels is ’s avonds trouwens geen lekkere plek om als vrouw alleen rond te lopen. Ik begin nu een beetje door te krijgen waar je je wel en niet alleen ’s avonds kunt begeven. Overigens is mijn buurt zo veilig als wat. Na de 2e halte stapen 2 behoorlijk dronken en vervelende jongens binnen, waarvan er 1 naast me wilde gaan zitten (de bus was helemaal leeg). Ik zei hem,” pas op hier ligt een hond”, waarna hij vervolgens met zijn vriend direct voor me ging zitten en met zijn naar alcoholstinkende adem tegen me begon te lullen. Olanda was natuurlijk inherent aan coffeeshops, drugs etc… Vonden ze erg interessant, maar ik voelde me echt niet oke, met alleen die kerels in de bus. Gelukkig stapten er meer mensen in, maar ook zij gingen zover mogelijk voorin zitten. Toen ze me vroegen of ik getrouwd was, zei ik : “ Ja, met een Napolitano!” Gelijk waren ze niet meer vervelend en lieten me met rust. Dat ik mijn trouwring nog steeds draag, kan dus z’n voordelen hebben.
Vrijdag (Grazie Dio, che e venerdi) ben ik na de les meegegaan met wederom een excusie vanuit school. We zijn naar Parco Vergiliano gegaan (het park van Vergilius, die daar vlakbij gewoond heeft). Niet dat de excusie zo interessant was, maar het uitzicht vanaf het park op de kust van Amalfi, de Vesuvius, Napels, de eilanden, is zo mooi. Bovendien kon Quito daar lekker los rondrennen. Een Brasiliaanse jongen van school, die ook mee was, is helemaal verliefd op Quito. Iedereen van de groep trouwens. Dus meneer kreeg natuurlijk alle aandacht. In de bus, trein, metro en funicolare, (van het bekende Napolitaanse liedje Funicoli, Funicola??) een soort kabeltrein, gaat het prima met Quito. Zeker als de bus erg vol is, maak ik me erg veel zorgen dat niemand op z’n staart trapt, maar Quito trekt zich nergens iets van aan en gaat gewoon lekker liggen. Hij vindt het zelfs zo leuk, dat hij op een metrostation in iedere metro wil stappen en terwijl ik hem de eerste keer moest optillen om in de bus te krijgen, springt hij nu zelf vrolijk naar binnen. Zoals ik al zei, Quito heeft het niet slecht hier. Sowieso zijn die Italianen gek met honden. Vandaag was ik even bij mijn klasgenootje Manina, die al 3 jaar in Italie woont (beter spreekt dan ik, alleen mijn grammatica is beter) in de chique wijk Vomero. Zij gaat komend weekend op Quito passen, dus logisch dat ze Quito even moest ontmoeten. Tijdens onze wandeling met Quito zijn we minstens 10 keer aangehouden door Italianen, die even Quito moesten aaien. Manina begreep niet waarom ik nog geen contacten buiten school heb gemaakt. Ze zei: “ Iedereen kijkt naar jullie”. Ik vroeg: “Vanwege mij of vanwege Quito?” Zij: “ jullie zijn beide een rariteit en de combinatie is natuurlijk dubbel zo apart, in een positieve zin dan”. Dus zo sta ik er dus voor in Napels. Ik ben een rariteit, een blonde lange dame waarvan ze denken dat ik ofwel Amerikaans ofwel Duits ben. Quito is een schatje maar een witte herder, dat geloven ze niet. Overigens maak ik wel contacten buiten school om, maar dat is natuurlijk anders dan een vriendschap. Een dame van een bar in het park zei me, als ik behoefte had aan een vriendin, dat ze dat graag zou willen zijn. Ze zei het alleen op zo’n manier, dat ik bijna vermoed dat ze lesbisch is. Niet dat daar iets mee mis is, maar dat ze maar geen verwachting heeft. Misschien ziet ze me alleen als een rijke vriendin, want zodra je zegt uit Nederland te komen, denken ze allemaal dat je superrijk bent. Dat onze salarissen weliswaar hoger zijn, dat klopt, maar onze belastingen en onkosten zijn ook hoger. In de supermarkt ben in inderdaad bijna net zoveel kwijt als in Nederland, maar groente en fruit kost dus drie keer niks. Anyway, gisteravond een hapje gegeten in een oratoria vlakbij. Volgens mij wordt het gerind door een homostel. Ze leken me beide gay, maar ze lieten het in ieder geval niet blijken. Heerlijk gegeten en het kostte wederom weinig. Ik praat over een driegangendiner, bijna haute cuisine, incl wijn en water en een koffie met likeur na,  voor 28 euro. Vandaag dus naar Vomero gegaan en alhoewel ik van plan was om te gaan sporten, te gaan shoppen, het huis schoon te maken, ben ik een film gaan kijken op m’n laptop in bed en uiteraard in slaap gevallen. Daarna met Quito een wandeling gemaakt, o.a. op Via Dei Mille, de PC Hooft van Napels zeg maar. Gelukkig gingen de winkels bijna sluiten en had ik ook nog Quito bij me, anders was ik weer flink gaan spenden. Het shop en ook uitgaanscentrum ligt dus vlak bij mij in de buurt. Ik zocht trouwens een discotheek, dat volgens een gidsboekje op via Martucci zou liggen op nr 28-30. Je begrijpt hem al: via Martucci houdt op bij nr 32…. Maar verder zijn alle hippe tenten op loopafstand en misschien bestaat die discotheek ook wel, maar dan in een klein zijstraatje van via Martucci….. ach, wat maakt het uit. Tijd zat om alles uit te zoeken voor al mijn vrienden en familie die (hopelijk) nog langskomen. Want ik mis iedereen wel zo nu en dan….