Het was wederom een aardig druk weekje. Iedere ochtend les en aan het eind van de middag weer kookles. Tussendoor kon ik nog net even snel met Quito een wandeling maken, lunchen en boodschappen doen en dan moest ik al weer weg. Nu heeft die hond het echt niet slecht hier hoor. Mijn wandelingen duren minimaal een half uur en als ik thuis aan het opruimen ben, mag hij lekker in de tuin spelen. Maar ik merk wel dat hij meer energie overhoudt, dan vorige week. Zo wordt Quito iedere ochtend om 6 uur wakker. En als Quito wakker wordt, dan moet de baas ook wakker worden natuurlijk. Het werd een beetje een vicieuze cirkel, want omdat ik ’s nachts zo weinig sliep, ging ik ’s avonds ook wat eerder naar bed (uurtje of 23), met als gevolg dat Quito dus heel vroeg weer wakker werd. Quito is vanmorgen opgehaald door de dierenambulance. De hele buurt in paniek (want iedereen kent Quito, de vraag is wie er meer de aandacht trekt: Quito of ik). Quito is namelijk het weekend naar het hondenhotel. Het hondenhotel is tevens een dierenartsenpraktijk. En omdat deze buiten Napels ligt, boden ze aan om Quito te komen halen (het zal wel weer extra geld kosten, maar ja). Enfin, ik heb iedereen gelukkig kunnen overtuigen dat met Quito alles goed was en dat ie alleen maar naar een hondenpension ging omdat ik cursus had in Salerno. Quito zou aanvankelijk bij een klasgenote van mij logeren, maar helaas heeft haar huisbaas gezegd geen honden in het huis te willen… de eikel! Al met al was het nog een behoorlijk geregel om een pension te vinden. Dit pension werd me aangeraden door de dierenarts, die vlakbij mijn huis zit. In Napels zelf zitten er niet zoveel en volgens de dierenarts waren ze heel slecht. Dus Quito is onder de pannen en jawel, ik moest een traantje laten toen ze met hem wegreden. En dat terwijl ik hem de dag daarvoor nog wel kon schieten omdat ie de tv-kabel kapot had gebeten en er ook nog eens vandoor ging in het park. Inmiddels zit ik in Salerno op mijn balkonnetje aan zee met uitzicht op de prachtige Amalfische kust een prachtige maan boven me en onder me varen de vissersbootjes net uit. Wat ruikt de zee toch heerlijk! Ik ben wel helemaal kapot: het was dus a. Een drukke week qua cursussen, b. Vroeg op dankzij Quito en c. 4 uur lang een cursus gehad in een vreemde taal, wat best vermoeiend is, kan ik je vertellen. Ik heb 95% begrepen/verstaan, dus qua Italiaans gaat het goed (nu alleen het spreken nog . Maar het merendeel is me natuurlijk ook al bekend… een stukje PR en communicatie, marketing en het organiseren van een bruiloft… ach… did it, done it… and will do it again only professionally. (Facevo, ho fatto e farò encora solo professionale). De dames van het bureau zijn trouwens helemaal niet onder de indruk van mijn buitenlandse aanwezigheid en ik heb ze gevraagd of ze wel eens buitenlandse klanten hebben gehad, maar zelfs dat niet (of een van het bruidspaar was buitenlands). Verder bestaat de groep uit heel verschillende mensen… wel alleen maar vrouwen trouwens.. (where are the men?) maar van heel jong tot kansarm en van oud tot mega-intelligent…. En dan heb je nog die rare, lange Hollandse die een goede baan opzegt in Nederland voor een ‘bestaan in het kansarme Napels’. Ze begrijpen hier helemaal niks van mij. Morgen moet ik 8 uur lang Italiaanse bruiloften aanhoren, dus ik ga maar eens onder de wol. Heb nog veel meer te vertellen over Napels, maar dat volgt nog! Buona notte