Eergisteren (25 maart) was het bevrijdingsdag in Italië. Dat wil zeggen, heel Italie ligt op z’n gat. Sommige grote winkels zijn geopend (voor de toeristen), maar verder speelt het leven zich af in het park, aan het strand of in het restaurant. Ik had vandaag wel les en het was stil op straat vanmorgen. De cursus Wedding Planning in Salerno is erg goed gegaan. Ik geloof dat ik wel 90% van de cursus heb begrepen. Wat voldoende is, want het merendeel was mij al bekend, zoals het stukje Marketing en communicatie en PR en promotie. Ik moet zeggen dat de cursus erg professioneel was opgezet en zeker de moeite waard was. Hetgeen ik aanvankelijk niet verwacht had. Italie en ook Zuid-Italie is toch meer ontwikkeld dan ik dacht Ze hebben hier toch ook dezelfde problemen als wij… Alleen de mentaliteit van de mensen is totaal anders dan in Nederland. Zo was er vorige week tijdens wegwerkzaamheden bij mij de buurt een waterleiding gesprongen. Toen ik onderweg was naar mijn kookles, zag ik 7 kerels druk in discussie over hoe en wat, terwijl het water alle kanten opspoot. Toen ik terugkwam van mijn kookcursus, toch zeker 4 uur later, stonden er inmiddels 10 kerels druk in discussie en het water spoot nog steeds alle kanten op. Iedereen in de omgeving was bevolen thuis hun kranen aan te zetten, zodat de druk wat minder werd. Een grote chaos dus. De hele weg stond bovendien onder water en aangezien de werkzaamheden op een heuvel plaatsvonden, was de weg veranderd in een waterval. Een leuk voorbeeld van de Napolitaanse mentaliteit.Iets typisch Italiaans is ook het feit dat de jongeren tot hun 30ste (of ouder) bij hun ouders blijven wonen. Pas als ze ‘carriere’ hebben gemaakt of gaan trouwen verlaten ze het ouderlijk huis. Volgens mijn kooklesfamilie heeft het te maken met de hoge huurprijzen (zeker voor studenten en starters) en is het gewoon de normaalste zaak van de wereld in Italië. Het is eigenlijk eerder vreemd als een jongere op z’n 18de het huis verlaat. Overigens trouwen Italianen (man en vrouw) vrij laat, zo rond hun 33ste en krijgen hun eerste kind op hun 34-à 35ste. Van heel Italië, wordt er in Napels het meeste getrouwd (volgens de statistieken van mijn cursus Wedding Planning dus). Het aantal scheidingen in Italië stijgt ook behoorlijk, alhoewel scheiden in Italië wat moeilijker is dan in Nederland. Sowieso stelt de overheid een ‘proeftijd’ of bedenktijd in van een jaar, waarin het stel alleen mag scheiden van tafel en bed. Pas na een jaar kan de scheidingsprocedure in gang worden gezet, maar daarna wil het ook nog wel eens 1 a 2 jaar duren voordat alles ‘rond’ is. Scheiden voor de kerk kan uiteraard sowieso niet. Het nadeel in Italië is tevens dat het samenlevingscontract, zoals we dat in Nederland kennen, hier niet bestaat. Als een stel dat al 30 jaar samenwoont en een van hen overlijdt, heeft de partner geen enkele aanspraak op de nalatenschap of heeft geen beslissingsbevoegdheid over de begrafenisceremonie, enzovoort. Overigens is de Italiaanse regering hierover al jaren aan het bekvechten (links is voor, maar rechts tegen). Overigens geldt dat ook voor homosexuele stellen, maar dat ligt nog een graadje gevoeliger…Tot dusver de Italiaanse mentaliteit….Aan de andere kant hebben ze hier in Napels 2 zondagen per maand een autovrije ochtend, vanwege de luchtvervuiling. Dan kun je dus heerlijk op de weg skaten en gaat iedereen (jawel) met de fiets of lopend. Bussen e.d. rijden wel, maar sporadisch. Daar mogen ze wat mij betreft in Nederland weer wel een voorbeeld aan nemen. Verder bestaat hier ook de gordelcontrole (met flinke boete), alcoholcontrole (met een flinke boete en evt verlies rijbewijs) en gisteren zag ik opeens busjes rondrijden met daarin de bekende gele wielklemmen…. Dus… het is net alsof ik in Nederland ben.. inclusief regen en bewolking (jawel, terwijl het in Nederland 30 graden is). De regen valt trouwens wel mee hoor. We hebben drie dagen gehad, waarin er einde van de middag een flinke onweersbui zich over Napels stortte.. Geloof me… 3 seconden en je bent doorweekt.. een echte tropische regenbui. Verder is het hier heerlijk toeven en ik heb al meerdere malen in de zee gezwommen. Dat kunnen ze in Nederland zeker niet allemaal zeggen!!!Een vriendin uit Nederland (Saskia voor de kenners) is gisteren gearriveerd. We hebben heerlijk gegeten en zijn daarna naar Palazzo Reale gegaan (een 18e eeuws paleis in Napels, tevens museum). Toen we na het bezoek buiten kwamen, kregen we dus een van deze flinke hoosbuien over ons heen. Doorweekt kwamen we de bar naast mijn huis binnen, waar we met handdoeken en warme thee (ik Prosecco, Saskia thee ) in de watten werden gelegd. ’s Avonds glutenvrij voor Saskia gekookt en ik moet je zeggen: de kooklessen hebben hun vruchten afgeworpen (oke, ik kon al best aardig koken, maar er zijn gewoon wat trucjes om het net ff iets smakelijker te maken). Vandaag was mijn laatste dag op school (tot over 2 weken de commerciële cursus begint, dus eigenlijk heb ik nu gewoon 2 weken vakantie) en werd afgesloten met een gezamenlijke lunch in de Pizzeria. Saskia heeft de dubbeldekker hop on, hop off bus genomen naar Capo di Monte, een paleis tevens hét museum van Napels, genomen. Als kunstenares leek me dat wel de beste bestemming voor haar. Bovendien krijg je vanuit zo’n bus het beste beeld van Napels. En Saskia heeft als MS patient wat moeite met de Napolitaanse straten en heuvels, maar vanuit de bus krijgt ze toch een aardige indruk. Ze heeft na haar bustocht en museumbezoek meegeluncht met de studenten van mijn school en gezellig zitten kletsen met een Nederlandse medestudent. Daarna hebben we ff een siesta (mezzogiorno) gehouden (ff relaxen dus) en zijn de Napolitaanse PC Hooftstraat ingedoken. (ja sorry hoor, maar mode hoort nou eenmaal ook bij de Italiaanse cultuur). Nee, ik heb niks gekocht! Wel een geweldige schoenenwinkel ontdekt. Ook heel belangrijk!! Morgen gaan we ofwel naar Capri of naar de Amalfische kust. Als we naar Capri gaan, dan gaan we met de boot. Gaan we naar de Amalfische kust, dan gaan we met de auto… Eigenlijk gaan we morgenochtend pas beslissen. Ik vind het persoonlijk wel leuk om naar Amalfi te gaan (prachtige omgeving en lekker mobiel met de auto), anderzijds vindt Saskia het leuk om met de boot te gaan en een keer op Capri te zijn geweest… Het is en blijft natuurlijk een historisch en mondain eiland van de bekende films… Saskia vond trouwens dat helemaal ‘opgenomen’ ben in mijn buurtje en dat Quito het leven heeft van een kleine verwende god. Dus als iemand nog twijfels had… Saskia kan het tegendeel bewijzen!!Vanaf maandag lig ik in ieder geval op het strand en ga ik eindelijk eens bijkomen van alle drukte en stress (nog van Nederland).Het zal overigens volgende keer geen saai stuk worden, want ik ga dan ook gelijk maar op de culturele toer naar alle Griekse en Romijnse tempels in de omgeving, de Vesuvius beklimmen, enz….