Het is echt een hele tijd geleden dat ik mijn weblog een beetje bij heb gehouden. Er is ook zoveel gebeurd en eigenlijk ook weer niet. Nadat mijn cursus commercieel Italiaans is afgelopen heb ik een maand vakantie gehad. Eindelijk brak mijn periode van bezinning aan… oftewel heel hard nadenken over wat ik nu eigenlijk wilde met mijn leven. Dat is toch precies waar een sabbatical voor bedoeld is?? Oke, eerlijk is eerlijk… deze periode bestond ook uit heel veel stappen en heel veel slapen. Heel veel bezoekjes van vrienden en familie (en die willen toch meestal op de sighseeing tour), dus ik weer voor de 300ste keer naar Pompeï, stadsrondrit, voetbal kijken (Napoli is door naar de eredivisie en dus gekkenhuis in Napels). Ik heb een vriendin een tijdje terug gemaild…: Mijn enige stress bestaat uit: wat doe ik aan vanavond en waar ga ik eten?… Toch heeft Napels mij erg vermoeid. Meerdere hyperventilatieaanvallen wezen erop dat deze stad van gekte, drukte en hectiek me moe maakte. En niet alleen mij, ook vrienden die op bezoek waren, gingen oververmoeid (maar wel tevreden) weer terug naar huis. Mijn zus noemde Napels een schizofrene stad en daarmee omschreef ze Napels exact zoals ze is. De grote verschillen tussen arm en rijk, het afvaloverschot versus de historische prachtige panden en rije historie, de criminaliteit versus de dure, luxe winkels en de behoorlijk hoge prijzen, de Camorra versus de groenteboer. Een park waar je een boete krijgt als je geen poepzakjes voor de hond bij je hebt, terwijl 100 meter verderop het afval ligt weg te rotten… Overigens viel het afvalprobleem in Napels zelf wel mee.. De problematisch hoge bergen afval waren vooral buiten Napels te vinden, in de randgemeenten. De Gemeente heeft heel slim alle toeristische routes goed schoongehouden. Mijn geluk, behalve dat ik in een heel chique wijk woonde, was dat de toeristenbus langs mijn huis reed en er dus geen vuilniszakje te bekennen was. Verder heb ik in Napels een aantal lieve vrienden gemaakt. Allereerst Salvatore en Nella, een stel met 3 kinderen (volwassen), beetje simpel maar ontzettend lief en gezellig. Ik ben echt door hen geadopteerd en zie ze nog regelmatig (ook op Ischia, waar ik nu zit). Verder heb ik nog mijn Duits-Napolitaanse adoptiefamilie, Daniella en Gigi met familie, die me hebben geholpen mijn huis te vinden op Ischia en bij wie ik ook altijd terecht kan met problemen of als ik me eenzaam voel. Uiteindelijk heb ik nu een gezellige groep goede vrienden, die ik regelmatig zie en met wie ik ook een beetje op niveau kan praten. Mijn beste vriend is Vincenzo waarvan ik aanvankelijk dacht dat ie homo was (hij begrijpt vrouwen gewoon te goed en gedraagt zich af en toe te vrouwelijk), maar dat blijkt niet zo te zijn. Hij heeft me een weekend meegenomen naar Calabrie, waar hij een huis heeft en alhoewel ik me achteraf bedacht dat ik wel iets te spontaan “Ja” heb gezegd, heeft hij zich keurig gedragen en ben ik in Calabrie echt helemaal bijgekomen. Prachtige omgeving, geen drukte, lekker eten en verlaten, prachtige stranden waar Quito zich helemaal kon uitleven. Na drie dagen kwam ik weer als herboren terug. Helaas moest ik kort daarna verhuizen naar Ischia (ik heb overigens een prachtig appartement, met groot terras en uitzicht op zee, 5 minuten lopen vanaf het strand). De hoeveelheid bagage die ik heb meegenomen en moest inpakken en het feit dat ik 2 dagen na het verhuizen moest terugvliegen naar Nederland voor een sollicitatiegesprek zorgen voor de nodige stress. Uiteindelijk heeft notabene Vincenzo mijn bagage ingepakt, alles naar mijn auto gesjouwd en me naar de boot begeleid, zodat ik uiteindelijk veilig op Ischia ben aangekomen. Na 1 dag moest ik mijn paradijsje helaas weer verlaten om terug te vliegen naar Nederland voor het sollicitatiegesprek bij The Entertainment Group. Een hoop stress en heen-en-weer gereis en het weer in Nederland was verschrikkelijk! Daar was ik natuurlijk totaal niet op gekleed. By the way, heb mijn Mini even van stal gehaald en het gesprek ging erg goed. Helaas wilden ze dat ik voor een 2e gesprek weer naar Nederland zou komen en ik heb gezegd dat dat onmogelijk was, i.v.m. mijn duikcursus en werk. Ze zijn nu in een vergevorderd stadium met mijn concurrente, maar wellicht vlieg ik een dezer dagen toch nog even terug naar het regenachtige kikkerlandje, mochten ze er met haar niet uitkomen. Zoniet, dan ga ik denk ik toch maar eens op zoek naar toekomstmogelijkheden in Italie. Wedding Planner is te moeilijk in je eentje, zeker in Italie, dus of ik moet een partner vinden of iets totaals anders gaan doen. Zit nog steeds met een B&B in mijn hoofd, maar de panden zijn hier onbetaalbaar. Ben nog steeds in dubbio wat ik hier moet gaan doen, want een ding is zeker… dit is mijn land, hier wil ik oud worden! Afgelopen twee weken is mijn beste vriendinnetje, Marie-Lou hier langsgeweest. Ze kwam zwaar gestresst en oververmoeid aan en wilde de eerste dagen eigenlijk alleen maar slapen en op het strand liggen. Toen ze eenmaal een beetje bijgekomen was hebben we allerlei leuke dingen gedaan, zoals meevaren op de boot van mijn schoonzus, duiken in een gebied met opgravingen onder water (een soort pompei onder water dus), shoppen in Napels (een veel ook), stappen in Napels (Nabilah!!!!), een dagje mee met mijn Duits-Napolitaanse adoptiefamilie op de boot, een dagje in een van de kuuroorden van Ischia (waar ik de lekkerste massage ever heb gehad)… We hebben echt een leuke tijd gehad en Marie-Lou is helemaal bijgekomen, bruin, gezond en hersteld en kan haar drukke baan in Nederland weer helemaal aan (althans voorlopig, maar ze is tot half september natuurlijk nog altijd welkom). Morgen begin mijn Dive-Master cursus en daarna moet ik in de duikschool werken om a. Mijn cursus terug te betalen en b. Om ervaring op te doen. Volgens mij vinden ze mij gewoon handig omdat ik Duits en Engels spreek en de hele cursus voor ze kan vertalen. Ach, het zal me ook een zorg zijn, als ik maar lekker bezig ben en toevallig vind ik duiken erg leuk en je valt er nog vanaf ook! Niet dat het nodig is want ondanks het heerlijke eten hier, ben ik 5 kilo afgevallen. Qua temperatuur is het hier trouwens niet uit te houden. In Napels hadden we al enkele dagen een zware hittegolf met 37 graden (in de stad verschrikkelijk met die luchtvervuiling) maar ook hier is het de afgelopen dagen gewoon te warm om überhaupt naar het strand te gaan. Vandaag en gisteren met een keelontsteking op bed gelegen en momenteel voel ik me voor het eerst wat beter en denk ik de cursus morgen wel aan te kunnen. Vanuit mijn paradijsje op aarde, groet ik iedereen! Veel liefs, Cath