Het is alweer een aantal weekjes geleden dat ik mijn weblog heb bijgewerkt. Na een periode van veel regen (in Nederland scheen toen de zon, jawel) werd het ook hier gelukkig mooi weer en sindsdien ben ik alleen maar op stap geweest. Veel naar het strand gegaan (echter, iedere keer maar voor een paar uurtjes maar desalniettemin ben ik licht zwart), veel met Quito gewandeld en veel uitgegaan. Ik ben inmiddels geadopteerd door een Duits-Napolitaanse familie, die vlakbij mijn huis zowel een restaurant als een bar hebben. Twee Duitse dames met een Napolitaanse vader, die al 12 jaar in Napels wonen. Nadat ik daar tweemaal even een drankje heb gedronken (absint, auw), heeft de jongste Sandra mij gevraagd of ik mee wilde naar een verjaardagsfeest. Ik kwam uiteindelijk met haar en haar vrienden terecht op een illegaal feest op een rots in zee, waarop een verlaten villa stond. Alles was verlicht met kaarsen en er draaide een erg goeie dj. We werden vanaf de kade opgehaald met bootjes en toen plots de Guardia Costiera werd gesignaleerd, moesten we nog een uur langer wachten voordat we uiteindelijk echt naar het feest konden, maar het was de moeite waard. Iedereen had drank meegenomen, maar om 2 uur ’s nachts was alle drank al op. De villa waar het feest gehouden werd, stond bekend als spookvilla. Iedereen die er ooit gewoond had, was of, op een bizarre wijze om het leven gekomen of in de gevangenis terecht gekomen. Ik hoef niet uit te leggen wat soort mensen er dus gewoond hebben. Enfin, nu wil niemand het meer kopen, want het brengt ongeluk en het zou er spoken. Op het feest, dat uitermate gezellig was, niks van gemerkt, behalve dat ik tijdens een pitstop (het toilet was een soort talud met struikjes waarin je het dan maar moest doen), de hoogte verkeerd inschatte (het was donker, ja!!!) en naar beneden donderde. Met als gevolg een gekneusde rib (familiekwaaltje, geloof ik). Gelukkig merkte ik dat pas de volgende ochtend en met wat pijnstillers overleef ik het wel. Ik moest wel want de volgende dag ging ik met de Duitse dames met de boot naar Ischia waar zij een huis hadden. Erg relaxt, ondanks de kater en vermoeidheid en ook Quito heeft zich prima vermaakt en is dol op het strand (en Italiaans eten!!!!).  Sandra had op het feest iets teveel gedronken en voelde zich waarschijnlijk nog slechter dan ik. Ze was die nacht heel ziek geworden en haar vriend, zo’n echt macho-type, had haar die avond in de steek gelaten. Dus daarom had ik me maar over haar ontfermd en daar was ze me zeer dankbaar voor. Sandra en Daniella (Sandra’s tante) hebben voor me gekookt en ik werd echt in de watten gelegd. Sindsdien  noem ik ze voor de grap mijn adoptiefamilie, bij gebrek aan een echte momenteel. ’s Avonds werd ik geinviteerd om naar een club te gaan door enkele jongens, die ik heb leren kennen via de eigenaar van de Bed & Breakfast waar ik vorig jaar heb gelogeerd. Prima kerels, netjes en totaal ongevaarlijk. Ondanks de slechte reputatie van de Zuid-Italiaanse mannen, heb ik me bij hen geen moment onveilig gevoeld. En ze hebben me ook netjes opgehaald en thuisgebracht. De club waar we heen gingen was een soort Bloomingdale aan zee. Beetje dezelfde atmosfeer, dezelfde inrichting, dezelfde muziek, dezelfde overheerlijke cocktails (de Mojito’s waren geweldig) … en ook helaas dezelfde prijzen. Maar daardoor trekt de club wel een wat netter soort publiek aan. Aso’s komen er niet in en kunnen het ook gewoonweg niet betalen. Dus je hoeft ook niet bang te zijn dat je bestolen wordt of ernstig lastig gevallen. Wel een erg hoog opgepompte tieten, lippen en billen gehalte. Die eerste avond was ik uiteraard een beetje underdressed. Ik had nl niet helemaal begrepen dat we naar een club zouden gaan (in het Italiaans betekent ‘Un Locale’ vaak een bar of restaurant, maar het kan ook een club of discotheek betekenen). De avond erna was ik trouwens wel helemaal volgens de dresscode gekleed in m’n net aangeschaft Jean Paul Caultier jurkje (ai, ik heb al zoveel kleding gekocht hier…). Over het algemeen voel ik me hier wel een beetje een bezienswaardigheid. Ik krijg bewonderenswaardige blikken van de heren, maar over het algemeen heb ik het gevoel dat ze me een beetje eng vinden met m’n 1.84 m. Dat gevoel stimuleer ik natuurlijk graag door ze te vertellen dat ik in februari nog een Napolitaanse straatrover in elkaar heb gemept en in Nederland aan kickboxen doe. Eenmaal in gesprek, snappen ze helemaal niks van mij. Wie zegt er nou een geweldig goeie baan op in Nederland om in m’n eentje Italiaans te studeren in notabene Napels of all places (de Jetset hier is niet zo trots op haar stad). Ze kunnen niet inschatten of ik rijk ben of een arme student en ook met mij leeftijd hebben ze moeite (over het algemeen schatten ze me eind twintig, begin dertig en da’s mooi!!!). Verder vinden ze het geweldig dat ik zo veel gereisd heb en zoveel talen spreek en daardoor ben ik in hun ogen een leuke gesprekspartner. Niet zo oppervlakkig als de Napolitaanse dames, heb ik al meerdere malen gehoord. Daarnaast ben ik, gezien mijn lengte, blonde krullen en gebruinde huid nog meer interessant om mee gezien te worden. Overigens zeggen ook de dames rustig ‘bella’ tegen me. Beetje wennen, maar ja in een land waar mannen elkaar zoenen (op de wang) maar waar ze homo’s toch een beetje eng vinden, is niks meer raar. Enfin behalve dat het manvolk (en ook de dames) op schouderhoogte kwamen, had ik zo maar op een beachparty op Bloemendaal kunnen zijn. Vooral zondag stond er een geweldige DJ te draaien op het strand (latin-club) en was het overvol met gebruinde lichamen, korte jurkjes, linnen broeken en sandalen. De maandag erna was drama, dat was  natuurlijk te verwachten. Met een gekneusde rib, 8 uur slaap in 3 dagen en mijn eerste les Commercieel Italiaans. Ik bakte er echt helemaal niks van. Ik had een complete black out en mijn docente vroeg me serieus of ik toch echt wel een maand de gevorderde groep had gevolgd. Complete oververmoeidheid, brak, keelontsteking, een gekneusde rib! En vergis je niet… continu in een vreemde taal spreken vreet ook energie. Bovendien sta ik iedere ochtend om 7 uur op om Quito uit te laten, ongeacht hoelaat ik thuiskom. Die avond ben ik maar vroeg naar bed gegaan (om 00.00 uur = hier vroeg) en de volgende dag sprak ik gelukkig weer Italiaans. Die avond ben ik met een kennis meegegaan naar Tangoles en daarna naar Salsa, maar Tango is sowieso niks voor mij (veel te stijf, maar wel leuk om naar te kijken) en voor Salsa was ik nou niet echt in vorm met m’n gekneusde rib en keelontsteking. Maar het was desalniettemin wel leuk om er even op een andere manier uit te zijn. Tot vandaag had ik dus even wat rust nodig en vanavond kan ik er weer tegenaan! Iedereen vond het trouwens maar raar dat ik zo oververmoeid was, maar als ik ze vertel dat ik een maand een Italiaans cursus heb gevolgd, drie dagen een cursus wedding planning, een cursus Napolitaans koken en nu dus commercieel Italiaans naast al het stappen en de toeristische uitstapjes, begrijpen ze het allemaal wel. Ja ja, Cath is weer op z’n Cath’s bezig.

Enfin, genoeg over mijn ervaringen. Nu over Napels. Ik wil nooit meer een slecht woord over deze fantastische stad horen. Inderdaad, er is een vuilnisprobleem (maar dat is de schuld van de lokale politiek en niet van de bevolking). Overigens heb  ik daar weinig van gemerkt, want in mijn buurt (ik woon in een sjieke buurt) wordt netjes het huisvuil opgehaald, het park iedere dag schoongemaakt, hondeneigenaren ruimen netjes de poep op en 2 zondagen per maand is het ecologische zondag. Dat wil zeggen dat er geen auto’s mogen rijden (m.u.v. taxi, bus, ambulance e.d.) in heel de stad. Wie wel de auto pakt, riskeert een forse boete (maar er zijn er genoeg die daar schijt aan hebben). Napels is crimineel. Maar van de maffia merk je hier weinig en de straatdieven moet je dus gewoon op hun bek slaan of flink in hun ballen trappen. Bij voorkeur beide! Niet met opzichtige sieraden of een handtas ’s avonds door het oude centrum lopen, wil ook nog wel eens werken. En er zijn plekken, die je ’s avonds maar beter kunt vermijden, zoals het centraal station. Maar in Amsterdam, Utrecht of Rotterdam kan je natuurlijk hetzelfde overkomen. De Napolitanen zelf zijn ongeacht hun afkomst hartelijk, open en vaak ontzettend (bij)gelovig. Op ieder straathoek staat er wel een kerk en er wordt de Smorfia (een soort dromenvoorspellend handboek) wordt regelmatig geraadpleegd om op de lotto te wedden. Verder schaamt de rijkere klasse zich vaak voor hun stad (veelal omdat er vanuit het Noorden altijd denigrerend wordt gesproken over Napels) maar zijn ze wel trots op hun rijke culturele achtergrond. De arme klasse, (die vaak alleen Napolitaans spreekt in plaats van Otaliaans) doet alleen aan ‘ Carpe Diem’. Napels is immers een stad aan de voet van de Vesuvius, die elk moment kan uitbarsten (als de Vesuvius een lava Vulkaan was , was er geen enkel probleem geweest, ware het niet dat het een gasvulkaan is, die tot een straal van 50 kilometer schade kan aanrichten) en ook alle omliggende vulkanen kunnen schade aanrichten. Zo kan er ook hier bijvoorbeeld een Tsunami voorkomen, is mij verteld. Dat ze nog eerder kunnen omkomen in de turbulente verkeerchaos begrijpen ze blijkbaar niet.
Napels heeft een geweldige rijke culturele geschiedenis. In de klassieke oudheid (Grieken) was Pompei de belangrijkste handelshaven ter wereld en in de Romeinse tijd was Napels randgemeente Pozzuoli een haven waar de rijke Romeinen hun buitenverblijf hadden. Behalve het bekende Pompei, zijn er ook elders veel Griekse en Romeinse theaters en badhuizen terug te vinden en in de buurt van Pozzuoli is zelfs een oude verzonken Griekse stad (Baia), die 5 meter onder water ligt. Daarna is Napels ‘bezet geweest’ door de Fransen (Aragonese) en de Spanjaarden (Farnese). Al die culturen hebben hun stempel gedrukt op de stad en dat is af te zien aan de gebouwen (van middeleeuwse sprookjeskastelen en burchten tot barokke palazzi en kerken), de kunst, de infrastructuur en eigenlijk alles. Het is net als Napels zelf een chaos van culturen en stijlen. Voor ieder wat wils. Ik heb zelf nog weinig tijd gehad om alles daadwerkelijk te bezoeken, maar bovenaan mijn lijstje staan zeker Baia (de stad onder water, waar je ook kunt duiken!!!!) en Napoli Sotterrania, een onderaards gangenstelsel, soort catacomben, dat volgens insiders zeker de moeite waard is om te bezoeken. Dat zal dan volgend weekend moeten plaatsvinden wat Mei-maand is Museum-maand in Napels, wat wil zeggen dat overal de toegang gratis is. Als de Napolitanen hun stad wat schoner weten te houden en de criminaliteit wat beter in de hand houden, zou het naar mijn mening de meest culturele toeristenstad van Europa kunnen worden. En niet omdat ik hier woon en verliefd geworden ben op deze stad, maar omdat Napels zo veel cultuur te bieden heeft, dat je op het eerste oog gewoon niet ziet.

Zoals jullie wel uit mijn tekst kunnen opmaken, heb ik het hier prima naar mijn zin. ‘Vrienden maken’ is hier één van de belangrijkste dingen, heb ik gemerkt en dat zeggen de Napolitanen zelf ook. Een grote kennissenkring is het belangrijkste wat er is. Dus ik ben als een gek aan het lobbyen en dat gaat me redelijk goed af. De kapitein van de boot naar Ischia (de Duitse dames krijgen altijd een VIP behandeling op de veerpond en mogen in de stuurhut verblijven, dus Quito en ik ook), had een appartement op Ischia, althans zijn moeder, en heeft een bezichtiging geregeld. Het is echt een prachtig appartement, klein maar met een gigantisch terras, in het centrum van het toeristendorp Forio, 2 minuten lopen vanaf het strand en vlakbij alle winkels en het uitgaanscentrum. Ik heb de prijzen voor appartementen op Ischia gezien voor de maanden juli en augustus (echt onbetaalbaar (v.a. de 3000 euro p/m of al bezet) en ik heb hier echt onwijze mazzel mee gehad. Dus vandaag ben ik molto felice en fortunata!!! Een aanbetaling gedaan en ik ben verzekerd van een leuk onderkomen in juli en augustus. You’re all welcome!!!

Of ik nog iets ga doen met dat wedding planning verhaal??? Chi Sa (= wie weet).  Ik ben nog aan het twijfelen of ik dat hier echt wil doorzetten. Misschien beter in Nederland iets beginnen en dat ik de bruidsparen begeleid in en naar Italië. Overigens begint het beroep Wedding Planner hier wel ‘in’ te raken, want er hingen overal in de stad affiches voor een cursus (jawel) Wedding Planning. Verder heb ik al 2 keer een baan aangeboden gekregen als prive-docente Engels (een keer van een Canadees en een keer van een Schot, dus zo slecht is mijn Engels nog niet) en met mijn talenkennis kan ik sowieso direct aan de slag als gids bij een toeristenbureau. Dus qua baan vinden hoef ik me geen zorgen te maken, alleen niet nu. Nu wil ik echt even uitrusten (of juist niet), mijn Italiaans verbeteren en verder de stad en mensen leren kennen. Carpe Diem, toch?

Buona Notte