24 juli 2007 is a post from Cath's sabbatical starts here.

Enfin, genoeg over mijn ervaringen. Nu over Napels. Ik wil nooit meer een slecht woord over deze fantastische stad horen. Inderdaad, er is een vuilnisprobleem (maar dat is de schuld van de lokale politiek en niet van de bevolking). Overigens heb  ik daar weinig van gemerkt, want in mijn buurt (ik woon in een sjieke buurt) wordt netjes het huisvuil opgehaald, het park iedere dag schoongemaakt, hondeneigenaren ruimen netjes de poep op en 2 zondagen per maand is het ecologische zondag. Dat wil zeggen dat er geen auto’s mogen rijden (m.u.v. taxi, bus, ambulance e.d.) in heel de stad. Wie wel de auto pakt, riskeert een forse boete (maar er zijn er genoeg die daar schijt aan hebben). Napels is crimineel. Maar van de maffia merk je hier weinig en de straatdieven moet je dus gewoon op hun bek slaan of flink in hun ballen trappen. Bij voorkeur beide! Niet met opzichtige sieraden of een handtas ’s avonds door het oude centrum lopen, wil ook nog wel eens werken. En er zijn plekken, die je ’s avonds maar beter kunt vermijden, zoals het centraal station. Maar in Amsterdam, Utrecht of Rotterdam kan je natuurlijk hetzelfde overkomen. De Napolitanen zelf zijn ongeacht hun afkomst hartelijk, open en vaak ontzettend (bij)gelovig. Op ieder straathoek staat er wel een kerk en er wordt de Smorfia (een soort dromenvoorspellend handboek) wordt regelmatig geraadpleegd om op de lotto te wedden. Verder schaamt de rijkere klasse zich vaak voor hun stad (veelal omdat er vanuit het Noorden altijd denigrerend wordt gesproken over Napels) maar zijn ze wel trots op hun rijke culturele achtergrond. De arme klasse, (die vaak alleen Napolitaans spreekt in plaats van Otaliaans) doet alleen aan ‘ Carpe Diem’. Napels is immers een stad aan de voet van de Vesuvius, die elk moment kan uitbarsten (als de Vesuvius een lava Vulkaan was , was er geen enkel probleem geweest, ware het niet dat het een gasvulkaan is, die tot een straal van 50 kilometer schade kan aanrichten) en ook alle omliggende vulkanen kunnen schade aanrichten. Zo kan er ook hier bijvoorbeeld een Tsunami voorkomen, is mij verteld. Dat ze nog eerder kunnen omkomen in de turbulente verkeerchaos begrijpen ze blijkbaar niet.
Napels heeft een geweldige rijke culturele geschiedenis. In de klassieke oudheid (Grieken) was Pompei de belangrijkste handelshaven ter wereld en in de Romeinse tijd was Napels randgemeente Pozzuoli een haven waar de rijke Romeinen hun buitenverblijf hadden. Behalve het bekende Pompei, zijn er ook elders veel Griekse en Romeinse theaters en badhuizen terug te vinden en in de buurt van Pozzuoli is zelfs een oude verzonken Griekse stad (Baia), die 5 meter onder water ligt. Daarna is Napels ‘bezet geweest’ door de Fransen (Aragonese) en de Spanjaarden (Farnese). Al die culturen hebben hun stempel gedrukt op de stad en dat is af te zien aan de gebouwen (van middeleeuwse sprookjeskastelen en burchten tot barokke palazzi en kerken), de kunst, de infrastructuur en eigenlijk alles. Het is net als Napels zelf een chaos van culturen en stijlen. Voor ieder wat wils. Ik heb zelf nog weinig tijd gehad om alles daadwerkelijk te bezoeken, maar bovenaan mijn lijstje staan zeker Baia (de stad onder water, waar je ook kunt duiken!!!!) en Napoli Sotterrania, een onderaards gangenstelsel, soort catacomben, dat volgens insiders zeker de moeite waard is om te bezoeken. Dat zal dan volgend weekend moeten plaatsvinden wat Mei-maand is Museum-maand in Napels, wat wil zeggen dat overal de toegang gratis is. Als de Napolitanen hun stad wat schoner weten te houden en de criminaliteit wat beter in de hand houden, zou het naar mijn mening de meest culturele toeristenstad van Europa kunnen worden. En niet omdat ik hier woon en verliefd geworden ben op deze stad, maar omdat Napels zo veel cultuur te bieden heeft, dat je op het eerste oog gewoon niet ziet.

Zoals jullie wel uit mijn tekst kunnen opmaken, heb ik het hier prima naar mijn zin. ‘Vrienden maken’ is hier één van de belangrijkste dingen, heb ik gemerkt en dat zeggen de Napolitanen zelf ook. Een grote kennissenkring is het belangrijkste wat er is. Dus ik ben als een gek aan het lobbyen en dat gaat me redelijk goed af. De kapitein van de boot naar Ischia (de Duitse dames krijgen altijd een VIP behandeling op de veerpond en mogen in de stuurhut verblijven, dus Quito en ik ook), had een appartement op Ischia, althans zijn moeder, en heeft een bezichtiging geregeld. Het is echt een prachtig appartement, klein maar met een gigantisch terras, in het centrum van het toeristendorp Forio, 2 minuten lopen vanaf het strand en vlakbij alle winkels en het uitgaanscentrum. Ik heb de prijzen voor appartementen op Ischia gezien voor de maanden juli en augustus (echt onbetaalbaar (v.a. de 3000 euro p/m of al bezet) en ik heb hier echt onwijze mazzel mee gehad. Dus vandaag ben ik molto felice en fortunata!!! Een aanbetaling gedaan en ik ben verzekerd van een leuk onderkomen in juli en augustus. You’re all welcome!!!

Of ik nog iets ga doen met dat wedding planning verhaal??? Chi Sa (= wie weet).  Ik ben nog aan het twijfelen of ik dat hier echt wil doorzetten. Misschien beter in Nederland iets beginnen en dat ik de bruidsparen begeleid in en naar Italië. Overigens begint het beroep Wedding Planner hier wel ‘in’ te raken, want er hingen overal in de stad affiches voor een cursus (jawel) Wedding Planning. Verder heb ik al 2 keer een baan aangeboden gekregen als prive-docente Engels (een keer van een Canadees en een keer van een Schot, dus zo slecht is mijn Engels nog niet) en met mijn talenkennis kan ik sowieso direct aan de slag als gids bij een toeristenbureau. Dus qua baan vinden hoef ik me geen zorgen te maken, alleen niet nu. Nu wil ik echt even uitrusten (of juist niet), mijn Italiaans verbeteren en verder de stad en mensen leren kennen. Carpe Diem, toch?

Buona Notte

20 mei is a post from Cath's sabbatical starts here.

Alhoewel ik het gevoel heb dat mijn Italiaans niet verbeterd is, beweert men hier het tegendeel.  Ze zeggen dat ik geduld moet hebben en dat het vlot spreken vanzelf komt. Begrijpen doe ik voor vrijwel 95%… behalve als ze Napolitaans gaan praten, dan ben ik nergens meer. Napolitaans schijnt ook een officiele taal te zijn, net als het Fries bij ons. Het heeft ook een eigen grammatica en woordenschat, waar weinig Italiaans in terug te vinden is… ach… ik heb nog 4 maanden

Quito heeft het hier heerlijk. Momenteel is ie weliswaar een beetje ziekjes.. hij heeft waarschijnlijk iets in het park of op het strand opgegeten, want hij is al 2 dagen aan de diarree… Maar voor hem is dit een paradijs. Iedere ochtend tussen 8 en 9 komen alle hondeneigenaren met hun hond naar een vast plek in het park. Daar gaan alle honden met elkaar spelen en de eigenaren een uur lang met elkaar praten. Meestal haak ik af na een half uur, enerzijds omdat Quito dan helemaal vies en moe is en anderzijds omdat ik het na een half uur in het Italiaans over het weer te hebben gehad, het wel voor gezien hou. Ik denk erover om volgende toch nog een weekje de standaard cursus te volgen. Qua grammatica heb ik het niet nodig, maar de conversatie is voor mij zo belangrijk! Nu wordt het volgende week net mooi weer, dus zou ik eindelijk mijn strandplannen kunnen uitvoeren (een week lang op het strand liggen dus!!). Ja, inderdaad als het in Nederland slecht weer wordt, wordt het hier weer mooi… Graag gedaan!

Nog even terugkomend op Saskia’s bezoek… Alhoewel ik in het begin het gevoel had dat Italie en met name Napels een beetje achterliep op Nederland, kan ik dat inmiddels compleet weerleggen. Niet alleen hebben ze ook hier de wielklem ontdekt.. (attacca-ruoto genaamd = letterlijk ‘wiel-vastmaker’) ze zijn hier bovendien een stuk beter bekend met voedselallergiëen zoals gluten- en lactose allergie). In ieder restaurant (Saskia mag dus geen gluten, noch lactose) wisten ze exact wat ze wel en niet mocht en ook dat haar eten niet in aanraking mocht komen brood, pasta en melkproducten… En het is allemaal goed gegaan, alhoewel ik af en toe mijn twijfels had of ze het allemaal wel begrepen. Maar petje af.. daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren. Saskia heeft heerlijke pasta’s gegeten, pizza en zelfs citroenijs.. En uiteraard de proscuitto con melone en gegrilde/ gemarineerde groenten en veel vis uiteraard. D’r vriendje zei tegen Saskia, toen hij haar kwam ophalen vanaf Schiphol, dat ze er erg gezond en goed uitzag… en dat doet mij dan weer goed. Ook Saskia is een beetje verliefd geworden op Napels… behalve op het verkeer dan… dat blijft hier een drama..

Morgen wordt het ofwel Capri (wederom, maar Sander is er nog niet geweest en wil niet alleen gaan dus betaald mijn kaartje) of naar Ischia of als het rotweer is, ga ik maar eens lekker shoppen… oh ja, dat had ik inmiddels ook al gedaan… Nou ja ik zie het wel.

Buona finesettimana.

Baci

Another friday night at Napoli is a post from Cath's sabbatical starts here.

Bevrijdingsdag is a post from Cath's sabbatical starts here.

cursus wedding planner is a post from Cath's sabbatical starts here.

Aangezien het maandag Pasen was, was het een kort schoolweekje. Desalniettemin was het ook een druk weekje. Ik ben het niet meer gewend om naar school te gaan blijkbaar, want vrijdag had ik echt behoefte aan weekend. Maandag ben ik nog fit naar Sorrento gereden, waar ik de middag heerlijk in een verlaten baaitje heb vertoeft (totdat er drie bussen Engelse scholieren werd losgelaten in de baai, toen was het voorbij rust en kon ik als vertaler optreden in de enige bar op het strand). Op de terugreis naar huis maandag had ik wel een heerlijk gevoel. I did it! (L’ho fatto). Ik ben naar Napels vertrokken, alles achter me gelaten (voorlopig) en voor het eerst gaf het me een heerlijk gevoel van vrijheid. Dat was de rest van de week wel anders. Dinsdag ben ik nog fanatiek op zoek gegaan naar een sportschool (dat joggen ’s ochtends is niks voor mij) en uiteindelijk een behoorlijk dure gevonden, waar ik me echter nog niet heb ingeschreven. Ik ben namelijk even nagegaan wat voor extra cursussen ik de komende tijd heb en ik vrees dat ik al blij ben als ik een paar uur met Quito kan wandelen ’s middags. Volgende week begint namelijk mijn kookcursus.
Woensdag had ik een zgn semenario (lezing) op school over de Italiaanse Paasbrunch. Het is dat mijn docente Maria-Rosaria (ik heb er twee trouwens) deze lezing gaf anders was ik er echt niet heen gegaan. Ik ben ook overgehaald omdat we er lekker te eten zouden krijgen en Quito mocht mee dus… Twee uur lang geleuter over de tradities van Pasen (van As-woensdag tot Tweede Paasdag, NB Pasen is hier een groter festijn dan Kerst en er wordt bovendien met Pasen meer gegeten). Ik heb de twee uur doorstaan omdat Maria-Rosaria erg grappig kan zijn en zo nu en dan een scherpe opmerking maakt om iedereen wakker te houden. Ze had het traditionele Paasbrood en de Paastaart overigens niet zelf gemaakt, maar gekocht. Beetje jammer vond ik dat (heb ik haar ook gezegd, maar gelukkig heeft ze mijn humor wel een beetje door en kreeg ik uiteraard een opmerking terug). Quito vond vooral het Paasbrood erg lekker.
Donderdag was er een excusie naar Pompeï. Iets wat ik erg graag wilde. Natuurlijk ben ik er 5 jaar geleden geweest, maar de uitleg, die ik toen kreeg over alle opgravingen van Gids Ray, nam ik natuurlijk niet serieus. Woensdag kreeg ik eindelijk serieuze uitleg over hoe en wat. Het heeft veel indruk op me gemaakt, maar dat maakte Pompeï toen ook al op me. Tussen 1000 voor Christus en de uitbarsting van de Vesusius in 79 na Christus was Pompeï een van de meest belangrijke en grootste steden ter wereld was. Dat idee maakt het al zo speciaal. Het leuke was dat 5 jaar geleden Flip mee was in Pompeï en dat het nu Quito was die naast me liep en een dikke drol draaide midden op het Forum Romanum!! Geintje natuurlijk, maar het gaf me wel een speciaal gevoel. Aangezien Witte Herders zeker in Italië behoorlijk uniek zijn, kan ik met redelijk veel zekerheid zeggen dat Quito de tweede witte herder is die in Pompeï is geweest. Nu alleen nog met Quito de Vesuvius beklimmen en dan is hij echt in de pootsporen van Flip getreden. Ik had die nacht slecht geslapen en toen ik om  21.00 uur thuis was, was ik helemaal kapot (Quito lag al in de bus in coma). Het centraal station van Napels is ’s avonds trouwens geen lekkere plek om als vrouw alleen rond te lopen. Ik begin nu een beetje door te krijgen waar je je wel en niet alleen ’s avonds kunt begeven. Overigens is mijn buurt zo veilig als wat. Na de 2e halte stapen 2 behoorlijk dronken en vervelende jongens binnen, waarvan er 1 naast me wilde gaan zitten (de bus was helemaal leeg). Ik zei hem,” pas op hier ligt een hond”, waarna hij vervolgens met zijn vriend direct voor me ging zitten en met zijn naar alcoholstinkende adem tegen me begon te lullen. Olanda was natuurlijk inherent aan coffeeshops, drugs etc… Vonden ze erg interessant, maar ik voelde me echt niet oke, met alleen die kerels in de bus. Gelukkig stapten er meer mensen in, maar ook zij gingen zover mogelijk voorin zitten. Toen ze me vroegen of ik getrouwd was, zei ik : “ Ja, met een Napolitano!” Gelijk waren ze niet meer vervelend en lieten me met rust. Dat ik mijn trouwring nog steeds draag, kan dus z’n voordelen hebben.
Vrijdag (Grazie Dio, che e venerdi) ben ik na de les meegegaan met wederom een excusie vanuit school. We zijn naar Parco Vergiliano gegaan (het park van Vergilius, die daar vlakbij gewoond heeft). Niet dat de excusie zo interessant was, maar het uitzicht vanaf het park op de kust van Amalfi, de Vesuvius, Napels, de eilanden, is zo mooi. Bovendien kon Quito daar lekker los rondrennen. Een Brasiliaanse jongen van school, die ook mee was, is helemaal verliefd op Quito. Iedereen van de groep trouwens. Dus meneer kreeg natuurlijk alle aandacht. In de bus, trein, metro en funicolare, (van het bekende Napolitaanse liedje Funicoli, Funicola??) een soort kabeltrein, gaat het prima met Quito. Zeker als de bus erg vol is, maak ik me erg veel zorgen dat niemand op z’n staart trapt, maar Quito trekt zich nergens iets van aan en gaat gewoon lekker liggen. Hij vindt het zelfs zo leuk, dat hij op een metrostation in iedere metro wil stappen en terwijl ik hem de eerste keer moest optillen om in de bus te krijgen, springt hij nu zelf vrolijk naar binnen. Zoals ik al zei, Quito heeft het niet slecht hier. Sowieso zijn die Italianen gek met honden. Vandaag was ik even bij mijn klasgenootje Manina, die al 3 jaar in Italie woont (beter spreekt dan ik, alleen mijn grammatica is beter) in de chique wijk Vomero. Zij gaat komend weekend op Quito passen, dus logisch dat ze Quito even moest ontmoeten. Tijdens onze wandeling met Quito zijn we minstens 10 keer aangehouden door Italianen, die even Quito moesten aaien. Manina begreep niet waarom ik nog geen contacten buiten school heb gemaakt. Ze zei: “ Iedereen kijkt naar jullie”. Ik vroeg: “Vanwege mij of vanwege Quito?” Zij: “ jullie zijn beide een rariteit en de combinatie is natuurlijk dubbel zo apart, in een positieve zin dan”. Dus zo sta ik er dus voor in Napels. Ik ben een rariteit, een blonde lange dame waarvan ze denken dat ik ofwel Amerikaans ofwel Duits ben. Quito is een schatje maar een witte herder, dat geloven ze niet. Overigens maak ik wel contacten buiten school om, maar dat is natuurlijk anders dan een vriendschap. Een dame van een bar in het park zei me, als ik behoefte had aan een vriendin, dat ze dat graag zou willen zijn. Ze zei het alleen op zo’n manier, dat ik bijna vermoed dat ze lesbisch is. Niet dat daar iets mee mis is, maar dat ze maar geen verwachting heeft. Misschien ziet ze me alleen als een rijke vriendin, want zodra je zegt uit Nederland te komen, denken ze allemaal dat je superrijk bent. Dat onze salarissen weliswaar hoger zijn, dat klopt, maar onze belastingen en onkosten zijn ook hoger. In de supermarkt ben in inderdaad bijna net zoveel kwijt als in Nederland, maar groente en fruit kost dus drie keer niks. Anyway, gisteravond een hapje gegeten in een oratoria vlakbij. Volgens mij wordt het gerind door een homostel. Ze leken me beide gay, maar ze lieten het in ieder geval niet blijken. Heerlijk gegeten en het kostte wederom weinig. Ik praat over een driegangendiner, bijna haute cuisine, incl wijn en water en een koffie met likeur na,  voor 28 euro. Vandaag dus naar Vomero gegaan en alhoewel ik van plan was om te gaan sporten, te gaan shoppen, het huis schoon te maken, ben ik een film gaan kijken op m’n laptop in bed en uiteraard in slaap gevallen. Daarna met Quito een wandeling gemaakt, o.a. op Via Dei Mille, de PC Hooft van Napels zeg maar. Gelukkig gingen de winkels bijna sluiten en had ik ook nog Quito bij me, anders was ik weer flink gaan spenden. Het shop en ook uitgaanscentrum ligt dus vlak bij mij in de buurt. Ik zocht trouwens een discotheek, dat volgens een gidsboekje op via Martucci zou liggen op nr 28-30. Je begrijpt hem al: via Martucci houdt op bij nr 32…. Maar verder zijn alle hippe tenten op loopafstand en misschien bestaat die discotheek ook wel, maar dan in een klein zijstraatje van via Martucci….. ach, wat maakt het uit. Tijd zat om alles uit te zoeken voor al mijn vrienden en familie die (hopelijk) nog langskomen. Want ik mis iedereen wel zo nu en dan….

Hoezo geen stress? is a post from Cath's sabbatical starts here.

Toen ik wilde lunchen (mijn enige maaltijd van de dag), bleek het enige restaurant dat open was, geen eten te serveren. De eigenaar ging namelijk net met zijn hele familie eten vanwege Pasen, kwam ik later achter (Pasen is hier net als Kerst een vreetfestijn en een familiegebeuren). Na mijn zielige blik wilde hij wel een pizza voor me maken en voor ik het wist vroeg zijn dochter of ik wilde proeven van alles dat zij zouden gaan eten. Ze bleken allerlei lekkere dingen op de BBQ te hebben gegooid en ik zat daar dus te smullen van de geroosterde, gemarineerde artisjokken, lamsworstjes en vis (ik weet niet welke vissoort maar hij smaakte me prima). Toen de pizza uiteindelijk kwam, zat ik eigenlijk al vol, maar Quito was een dankbare mee-eter dus samen hebben we toch nog een halve pizza weten te verorberen! Inclusief wijn en water was ik trouwens 20 euro kwijt.
-Toch vliegt het geld de deur uit, lijkt wel. Boodschappen in de supermarkt zijn duur, maar bij de groenteman ben ik maar 2 euro kwijt voor een complete fruitschaal met appels, peren, abrikozen, pruimen, etc.. een kilo rucola, overheerlijke cherrytomaatjes, verse basilicum en verse knoflook.-
Anyway, ik was na de lunch net weer een beetje aan het genieten van dit idyllische baaitje en de rust daar, toen er opeens een buslading Engelse schoolkinderen werd gedropt op datzelfde strand! Weg rust! En in plaats van het zangerige Italiaans, hoorde ik opeens Engelse tieners schreeuwen. Dat deed wel een beetje af aan de omgeving. De eigenaar van een barretje op het strand, waar ik vervolgens maar een drankje ging drinken, was erg blij met mijn komst, want ik kon mooi als tolk optreden voor de Engelse kids, die omstebeurt een ijsje of een cola kwamen halen. Met eigenaar en enkele vissers uit het dorp die er zaten heb ik een tijdje zitten praten, totdat de zon achter de berg verdween (16.30 uur) en ik, nadat ik beloofde snel weer terug te komen, met Quito de berg opklom.
-Pfff.. ik wilde naar de sportschool gaan hier, maar zo’n berg beklimmen, werkt veel beter! Overigens doe ik iedere ochtend een poging om in het park met Quito te joggen, maar ’s ochtends joggen, ligt mij gewoon niet. Om 7.00 uur ben ik echt nog te slaperig om mijn ene been zo snel voor de andere te zetten. ’s Avonds trouwens ook niet -
Terug thuis, was het park, waaraan ik woon, omgetoverd tot een kermis/braderie. Erg gezellig, maar van zo’n dagje strand wordt je slaperig. En daarom ga
ik nu lekker een tukkie doen. Het is immers vakantie! Quito is alvast begonnen, zo te horen. Oh ja erg grappig. Quito is een zware snurker. Hij zaagt in zijn slaap wel hele bossen om en je kunt hem volgens mij op een kilometer afstand horen… En als hij daarnaast nog eens droomt, is het helemaal feest! Die hond heeft het zo slecht hier!

Buona Notte en Buona Pasqua

Buona Pasqua is a post from Cath's sabbatical starts here.

arrivati is a post from Cath's sabbatical starts here.

Een nieuwe Flip? is a post from Cath's sabbatical starts here.

Liefs,

Cath

happy new year? is a post from Cath's sabbatical starts here.